Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

LEES OOK

VERONTRUST. Waarom ik tevreden ben dat ik het onderwijs ooit verliet...

Recente berichten

VASTGESTELD. Het gedroomde zuiderse leven blijkt hard en meedogenloos in werkelijkheid

Gebakken lucht, zeggen we wel eens en daarmee bedoelen we dat iets zonder veel inhoud met veel poeha wordt voorgesteld. Vandaag denken we er anders over. Het is lucht die door een niet te temmen zuiderse zon wordt gebakerd, lucht die al wat ademt verschroeit en versmacht.

DE PROVENCAAL We droomden ons een zuiders leven hier onder de platanen, op de gammele verweerde stoeltjes van het versteende terras, we waren bereid om de krekels erbij te fantaseren, En we plantten een lavendelveld en kochten  ons een rieten hoed. We waanden ons een Provençaal en beeldden ons in dat we van deze uitzonderlijke zomerse dagen zouden genieten. We zouden voortaan niet meer lopen maar slenteren.

VERDORDE DROOM En wat blijkt? We maken ons zorgen over dorst lijdende planten en bloemen, we zien hoe de kanstanjelaar zijn verdorde bladeren loslaat, we vrezen lege regenputten en halen 's avonds op onze armen en benen met te scherpe vingernagels de huid rond de muggenbeetplekken open. We zweten ons wak en we…

VERWONDERD. Geldt dat ook voor ons: ons geboortejaar als kwaliteitslabel?

De wafels steken al langer in de automaat, maar het was me pas vanmorgen opgevallen. Op de plastic verpakking  onder de merknaam vermeldt de wafelbakkerij een jaartal. "since 1963" staat er gedrukt. Kijk eens aan, dacht ik, dat bedrijf is jonger dan ik en voert zijn leeftijd aan als kwaliteitslabel. Want wat zou die wafelbakkerij met dat 'since 1963' anders willen zeggen? Wil zij ons wijzen op traditie? Op vasthoudendheid? Degelijkheid? "Het begon met één wafel en zie, 54 jaar later, bakken we ze nog altijd alsof het onze eerste wafels waren?" Wanneer zou Steg-Jola beslist hebben om zijn startjaar als label mee te geven? In 2013 naar aanleiding van zijn 50ste verjaardag?
We hebben er het gissen naar.


LEEFTIJD OF OUDERDOM En toen vroeg ik me af of het vermelden van zo'n jaartal hetzelfde effect heeft bij mensen. Kunnen wij ons geboortejaar inmiddels aanvoeren als kwaliteitslabel?
Sinds we de vijftig voorbij zijn, houden we ons in gezelschap gedeisd als h…

VASTGESTELD. De nacht brengt het vuur van de avond binnenskamers

"We moeten het vuur brandend houden", zei de Avond tot de Dag.
"Zonder gepook"? vroeg de Dag.
"Zonder gepook,"antwoordde de Avond
"En de Nacht zal het niet doven, denk je?" vroeg de Dag.
"De Nacht zal het niet doven," zei de Avond, "de Nacht zal het vuur binnenskamers brengen..."

VERWONDERD. Hoe we vader voor het eerst niet thuis maar... in een mapje vinden...

"We komen vanmiddag langs. Nee, je hoeft geen taart of wat dan ook", zeiden we. Elk jaar. Met Vaderdag. Hij was er altijd. Thuis. Het gesprek was zoals het altijd was: meanderend, over de kinderen, over hun school en later over hun werk. Over de politiek en ja, dan kwam het wel eens in onstuimig water en werd het gesprek een soort van Lesse-afvaart. We tolden en botsten. We konden  het soms niet laten om een averechts standpunt in te nemen en vader op stang te jagen.

Meer dan eens dacht hij, vermoed ik, of vreesde hij dat we ooit nog als overtijdse communist vanop halfslachtige barricades in een achtersteeggoot zouden arriveren. Dat gegarandeerd basisinkomen voor iedereen, nee, daar hoefden we niet meer over te beginnen. Dromerijen van salon-socialisten, dacht hij. Ach, hij wist natuurlijk wel beter en voer het gesprek tijdig naar rustigere beddingen.

En nu, vandaag, voor het eerst op Vaderdag, blijft het stil. Geen gesprek, geen discussie, geen gelach of gemopper. Hoe ouder…

VASTGESTELD. Op één dag zagen we meer mensen dan mijn grootmoeder in haar hele leven had gezien...

Het waren zonnige, zomerse voorjaarsdagen. We waren in Parijs en de stad liep aan alle kanten over van het volk. Ondergronds, bovengronds, in parken en in winkels: hele meutes stroomden naar buiten. Mensen van overal, mensen in alle talen, mannen en vrouwen in alle maten en in alle kleuren. Alsof de hele wereld langskwam bij de Fransen, daags na de installatie van hun  nieuwe president.
"Vandaag hebben we hier meer mensen gezien dan mijn grootmoeder in haar hele leven zag", stelde ik vast.
"Het lijkt wel alsof die massa elk jaar nog groeit", zei H.
"Dat is ook zo, veronderstel ik."
"De mensen die mijn grootmoeder zag, kende ze. En die enkelingen die ze niet kende, leerde ze kennen. Wij zien vooral mensen die we niet kennen en van wie we het grootste gedeelte niet meer terugzien. Nooit meer," zei ik nog.
"Het kan niet anders of dat maakt dat wij anders denken over mensen dan onze grootouders", zei H.
"De vraag is: hoe anders? Staan…

MEEGEMAAKT. BruTaal in Brugge: een uitgelezen kans om auteurs te ontdekken naar wie je niet op zoek was

Natuurlijk wilden we Claudia Magris niet missen en al evenzeer wilden we op de afspraak zijn voor Tim Parks en Peter Stamm en het is nogal evident dat we Philippe Claudel of Sandro Veronesi niet uit de weg gingen, integendeel. Maar we leerden er ook Mira Feticu kennen, Christophe Boltanski, Marie NDiaye en Ghayath Almadhoun. En dààr gaat het natuurlijk om, op zo'n literatuurfestival: niet alleen auteurs ontmoeten van wie je het werk al kent, maar vooral begeesterd en in de ban raken van mensen wiens werk je nooit eerder had gelezen of beluisterd. BruTaal is daarin, minstens zo goed als Passa Porta, geslaagd.

IN DE LUWTE
Brugge liep de voorbije weekends vol. Hele horden toeristen, selfie-Aziaten, foorbezoekers en  koopvolk. Geen vrije parkeerplaats meer in de binnenstad, noch boven- noch ondergronds. Vol. En in de luwte van die pretparkdrukte, in de middeleeuwse kamers van het provinciaal hof, langs de luchthartige  coulissen van het Concertgebouw en in de koele ruimtes van de poor…