Doorgaan naar hoofdcontent

Berichten

LEES OOK

VERLOREN. Van het ouderlijke naar het ouderloze huis... de asielplek van onze jeugd is weg

Recente berichten

BELUISTERD. Hoor, luister, ze fezelen weer...

GEZIEN. Schaamteloos en van pure passie in het rood staan

Nee, ik zal ze je niet schenken deze bloemen
die kleuren van gloed en strijd
- geen knippen en plakken 
van buiten naar binnen -

Maar, ik zal ze je laten zien, deze tulpen
- en passant - in de tuin van onze verbeelding
en ze jou in de geheimtaal van hun geur
fluisterend laten vertellen
waarom zij schaamteloos en louter
van pure passie...

in het rood willen staan


BEVREEMDEND. Er is nog een reden waarom de dood van een ander ons zo aangrijpt...

Het heeft me een halve eeuw gekost voor ik het door had. Ik dacht al die tijd dat de dood van iemand uit de familie of uit de vriendenkring ons zo aangreep omdat de overledene voorgoed uit onze tastbare wereld verdween. Omdat we hem of haar voor altijd zouden missen. Omdat we nog zoveel van plan waren om samen te ondernemen. Omdat zijn of haar leven veel te kort was en de dood onrechtvaardig leek. Hard. Meedogenloos. Onredelijk. Omdat hun dood ons confronteert met die van ons...


EGOCENTRISCH VERDRIET En het verdriet is er ook om al die redenen natuurlijk. Maar er is meer. Er is ook een existentiële, of zo u wil, een meer of louter egocentrische reden.Misschien is dat niet nieuw voor u, voor mij was het recent een openbaring, kort na het overlijden van mijn vader, vandaag precies een maand geleden.

Immers, zoals ik bestond in de ogen van mijn vader, besta ik niet meer sinds hij overleden is. Niemand kent mij op de wijze waarop mijn vader mij kende.
Zoals ik bestond als kind in de ogen va…

GEZIEN. Zelfs in hun verval bewaren ze schoonheid

Ze  vallen niet, 
ze dwarrelen niet, 
ze strijken neer en
vlijen zich met stijl 
over het gras. 
Zelfs in het verval 
onderscheidt schoonheid 
zich van banaliteit.

VERBAASD. De Zorgbrigade... en hoe verpleegsters ineens brigadiers werden

Soms lees ik een woord, een zin, een passage waarvan ik achteraf twijfel of er wel exact stond wat ik las. Het gebeurt dat mijn twijfel terecht was. Toen ik van de week voorbij een geparkeerd wagentje van het Wit-Gele Kruis liep, las ik op het kofferdeksel 'De Zorgbrigade'. Tenminste, ik dacht dat ik 'De Zorgbrigade' had gelezen. Maar gaandeweg begon ik te twijfelen en keerde op mijn stappen terug. En ja... het stond er, blauw op wit: De Zorgbrigade.

REVOLUTIE EN OORLOG Vreemd, vond ik dat. Het begrip 'brigade'  roept bij mij beelden op van marcherende soldaten, van oorlog, van clandestiene, revolutionaire verzetslui, die in het geheim en geheel onverwacht uitbreken.
In oorlogstijd hadden we een Witte Brigade, een Zwarte Brigade en vermoedelijk ook nog een stuk of wat Brigades van het zoveelste  Geheime Leger.
Dat de witte wagentjes van De Zorgbrigade er vredelievender uitzagen dan de jeeps van de militaire brigades stelde me maar matig gerust.
Overigens, hoe sp…

GEZIEN. De ochtend bloesemt in de mist...

We worden wakker in een verhulde wereld. Er is kans op ochtendnevel die mogelijk hardnekkig aanhoudt, zei de radio. We kijken niet op. We denken, we zijn het gewend dat de werkelijkheid vernevelt
Tot we, in de boomgaard, de bloesems ontwaren waarvan de schoonheid zich haarscherp uit de mist heeft losgemaakt. Soms zijn het details die ochtenden laten geloven
in de dagen die nog moeten komen