Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

LEES OOK

GEPASSIONEERD. Marie Vinck en het Oostendse Corman-kaftje van haar Winteruur-Rilkeboek

Recente posts

DE WEEK. Mijn beeld van de week: de sneeuwpret van ons moeder van 88

Het is geen foto waarmee een prijs te winnen valt, het beeld is onscherp, de kleuren zijn vaag en de mensen zijn haast onherkenbaar. En toch is dit dé sneeuwfoto van de week voor mij. En vermoedelijk ook voor mijn zus, voor haar en mijn kinderen. Want één van de bejaarde dames is ons moeder. 88 is ze en ze beleeft - al is het beeld daarover niet heel duidelijk - een van de leukste ochtenden sinds ze in Rustenhove verblijft. Sneeuwballen gooien
Ze - ons moeder en haar rusthuis-kompaan - hadden er zin in om zich nog eens - bij wijze van spreken - in de sneeuw te gooien. De kou deerde hen niet, de gladheid hield geen risico's in, zolang ze op vier wielen bleven en met wat assistentie slaagden ze erin om zelfs nog eens met sneeuwballen te gooien. Ons moeder heeft daarvan - zo lezen we op de foto, want we waren er zelf niet bij - nog restanten op haar schoot. Ver weg van het gezeur Er hangt een waas van stilte over de foto: al het geklaag en het gezeur over hinder, over chaos op de …

VOORSPELBAAR. Sommigen 'smelten' bij sneeuwval, anderen beramen snode plannen...

Je wilt er geen hond doorjagen, maar zelf ben je niet in huis te houden. Sneeuw. Op een zondagochtend dan nog wel. Mooier kan het haast niet. Geen hinder - we kunnen te voet om de ontbijtkoeken - en voor de rest hoeven we nergens heen, op zo'n zondagochtend. Er is heel veel begrip voor het gebrek aan grip op de weg, bij wijze van spreken.
En vandaag werd het helemaal mooi, want we hoefden zelfs de sneeuw niet te ruimen. Tegen de middag - hij was eventjes blijven liggen zodat we plaatjes konden maken - maar tegen de middag hield hij het voor bekeken en besliste hij uit zichzelf te verdwijnen. Geen schop, geen borstel kwam er aan te pas.
Leefloners, wees paraat!
Heerlijk dus. Maar niet voor iedereen. Niet voor wie moest werken en straks al zeker niet meer voor leefloners. Nee, ik las net dat een kustjongen vond dat gemeentes leefloners moeten kunnen inschakelen om sneeuw te ruimen. Werkdag, zondag, feestdag,  maakt niet uit, leefloners horen te allen tijde paraat te zijn. Uitrukkens…

ONTGOOCHELD. We hielden de deur, tegen beter weten in, op een kier...

We hielden ons gedeisd, vannacht. De deur stond op een kier, de lamp buiten brandde, al hoefde dat eigenlijk niet, de maan was nog vol van zichzelf en het huis is geen doolhof. Hij kent onze woonst trouwens, een kwarteeuw geleden kwam hij elk jaar langs. Hij was een vertrouwde wintergast. Een beetje zoals het winterkoninkje in de tuin.

MAN IN JURK Maar op een jaar bleef hij weg. Zomaar. Hij heeft daarover nooit iets gezegd. Begin van de week maakte hij een passage op het werk en ik dacht nog heel even: ik vraag het hem. Wat neemt hij ons kwalijk? - Maar hij haastte zich voorbij, ik weet niet eens of hij me herkende van toen.
- Je gelooft hem toch niet meer, wat moet hij hier dan nog? zei de Vrouw. Ze heeft natuurlijk gelijk. We moeten geen vreemde mannen in huis en zeker niet zo een in zo'n opzichtige jurk, sprak ik voor haar en mezelf. Ze gaf me geen ongelijk. Maar nu ik het overschouw, ook geen gelijk. Ze zweeg. Daar moeten we het straks toch nog eens over hebben, bedenk ik nu.
N…

GEZIEN. Vanmorgen stond er ineens een labrador aan het venster...

Ineens stond hij daar. Vlak voor het keukenraam. Hij keek me recht in de ogen. Smekend haast. Hij wou binnen, vermoedde ik. Hij bleef maar kijken, terwijl hij ongedurig met zijn staart kwispelde. Hij had geen tijd te verliezen, er zat iemand achter hem aan en moest nu binnen, las ik in zijn blik. Maar ik heb helemaal niets met honden. Integendeel. Ik vertrouw die dieren niet, ik ken ze niet. Waar kwam hij vandaan? Het zag er naar uit dat hij zich dat niet meer herinnerde.

Anders dan kat Dat is iets, dacht ik, wat een kat nooit zou doen.   Een kat verliest zelden of nooit haar eigenwaarde. Terwijl die grote loebas van een hond hier nu smachtend stond te kwijlen... Wat moet ik met je, vroeg ik me af. Een antwoord gaf hij me niet.
Als een kat al gaat bedelen, doet ze dat uitsluitend bij mensen die ze kent. Nooit bij wildvreemden. Bij hen sluipt ze naar binnen, ze verschalkt ze, maar smeken? Nooit.

Ik wist het nu wel zeker, een hondenmens zal ik nooit wezen. Ik riep onze kat. Kom es zien,…

GEHOORD. Over Nederlands op school en over drie - vier? nee, drie - soorten politici...

In Izegem spreken we Nederlands op school. Voor wie er mocht aan twijfelen, het staat op FB. En het is een Izegemse schepen die het meedeelt.
En dan? Ik wil wel eens luisteren, op die speelplaats. Er zal weinig Nederlands te sprokkelen vallen, denk ik. En al evenmin puur West-Vlaams. Of moeten we Izegems zeggen? Vlaams zal het zijn, gekuist Vlaams. Skoon Vlaams, gelijk dat we zeggen.
Overigens - en dit geheel terzijde, maar we willen het hier toch wel effen kwijt - dat Nederlands van de Nederlanders is ook al lang niet meer wat het ooit was. We begrijpen het haast niet meer. Vooral het gesproken Nederlands. Schrijvende Nederlanders, met hen valt nog te praten.Maar zodra ze spreken, willen we ze liever lezen. 

MOEDERTAAL Maar daar gaat het niet over. Het ging over het gebruik van de moedertaal op school, op de speelplaats en in de klas. Daar was de voorbije dagen heel wat om te doen. Kinderen zouden zich beter voelen als ze zich af en toe in hun moedertaal mogen uitdrukken. Dat willen w…

GEDACHT. De dagen van introversie breken aan. Vind je? Het is maar wat je er van maakt...

- De zomer komt er aan, zei hij, daar, aan de andere kant van de wereld.
We hadden hier net het zomers bankstel naar binnen gebracht. Het stel past precies in de huisbib.
- Buiten wordt hier binnen, zei ik hem, over het net. De dagen van introversie komen er aan. Donkere dagen. We keren onze blik naar binnen.
- Ach, whatsappte  mijn zoon - terwijl dacht ik: komt dat nu dwars doorheen de aardbol of gaan zijn woorden erom heen? - ach, zei hij dus,  het is maar wat je er zelf van maakt.
Hij had net ontbeten, op het terras van zijn flat, met zicht op zee. Een rustige zee, zo te zien.
- 30 graden wordt het hier, zei hij nog, terwijl hij mij liet meekijken over de zee. Een stuk van de Indische Oceaan, leerde ik intussen, terwijl ik eerder had gegokt op de Stille Oceaan.
Het is wat je er zelf van maakt, had hij gezegd en ik wist niet meteen of ik hem gelijk of ongelijk moest geven. Dat heb je, met volwassen kinderen, vaker dan voorheen. 
Breed palet Ik keek naar buiten - het was vlak voor v…